In het Biesboschmuseum kunt u alles zien over de griendwerkers en levenstijl van die tijd.
De Biesbosch staat tegenwoordig bekend als recreatiegebied. Het verdwijnen van eb en vloed maakte het gebied voor iedereen toegankelijk. De vroegere ontoegankelijkheid, veroorzaakt door het getij, zorgde er in de Tweede Wereldoorlog voor dat de Duitse bezetters het gebied nooit onder controle hebben kunnen krijgen. De Biesbosch was een ideaal onderduikgebied.
De plotselinge veranderingen in de waterhuishouding die de afsluiting van het Haringvliet teweegbracht, had grote gevolgen voor de flora en fauna in de Biesbosch. Ongeveer tegelijk met de afsluiting van het Haringvliet kwam de klad in het gebruik van griendhout bij de waterbouw. De griendhakkers bleven weg, de grienden groeiden door en verwilderden tot de uitgestrekte wilgenbossen van nu.
De Biesbosch is voor en na de afsluiting een eldorado voor vele vogelsoorten. In een grote vitrine in het museum wordt een overzicht gegeven van de vele soorten vogels en zoogdieren die in de Biesbosch voorkwamen.

De Biesbosch is een van de grootste waardevolle natuurgebieden in ons land en is van internationale betekenis.
In de werkplaatsen van onder meer mandenmaker, kuiper, korvenvlechter en hoepelmaker is te zien hoe vaardig deze ambachtslieden het uit de Biesbosch aangeleverde materiaal verwerkten. Ook de visserij, de waterbouw, de jacht en de stroperij zijn thema´s die uitvoerig aan bod komen.

De Biesbosch was vroeger een belangrijke leverancier van rijshout. Dit hout werd om de drie à vier jaar gehakt. De griendwerkers die dit deden verbleven de hele week in het gebied.

Op de overgang naar de rivieren naar de zee vinden we buitendijkse grienden. Hoe een griend er uitziet is sterk afhankelijk van het seizoen.